Foto: Dick Vermaas Fotografie

Op safari

In het welvarende Nederland gaan veel mensen elk jaar met vakantie, of op vakantie. (Dat reken ik ook goed). Heel vaak zoekt men het heel ver weg, het liefst naar een ander werelddeel. Persoonlijk denk ik wel eens: Waarom zo ver weg, in Nederland is toch ook nog heel veel moois te zien?

Soms kennen mensen hun directe omgeving maar amper. Mijn overburen hebben ook al meerdere continenten bezocht. Laatst vroeg ik ze of ze het Halsters Laag kenden. Ze wisten niet waar ik het over had.

Onlangs hadden ze weer een drieweekse safarireis door Kenia gemaakt. Dat hadden ze geweldig gevonden. Ze waren nog maar net een paar dagen thuis toen overbuurvrouw aan mij vroeg of ik eens naar de foto’s van hun reis wilde komen kijken. Dat deed ik natuurlijk.

Bij de beesten af

Bij binnenkomst zei ze: “Paul, zo’n safari, dat zou iets voor jou zijn. Oh, wat hebben we veel dangeroes gezien. Bij onze eerste tocht zaten we al direct midden tussen honderden zwartwit-gestreepte dangeroes. Ze stonden allemaal zo mooi naast elkaar aan een groot meer te drinken. Toen we wat dieper het park introkken telden we minstens vijfentwintig grote grijze dangeroes die met hun lange slurven de takken van de bomen stonden te trekken. Maar het meest indrukwekkende vonden mijn man en ik toch wel de geboorte van een dangeroe, je weet wel, zo’n beest met zo’n hele lange nek.

Toen ze daarna even haar mond hield, zei ik:“Fijn om te horen, dat jullie het zo naar je zin hebben gehad, maar je noemt al die beesten dangeroes. Volgens mij zijn die zwartwitgestreepte beesten gewoon zebra’s, en die dieren met lange slurven, dat zijn olifanten. En dat beestje met die lange nek, dat moet vast en zeker een giraf geweest zijn.”

Ze werd direct een beetje boos en zei: “Paul, ben jij nou op safari geweest of ik?! Ik heb het toch zelf met mijn eigen ogen gezien. Bij de ingang van het park stond een heel groot bord met daarop de tekst: Attention, all these animals are dangerous.

Audrey Tulkens
Meer berichten